Wypuscilam Pana Boskiego na wolnosc. Polecial “odebrac mnie”
do Sevilli. Wiem, moglam postawic veto i kazac siedziec kamieniem w domu, skoro
ja powinnam, ale chwytanie golebi wydaje mi sie niehumanitarne.
Polecial. Teraz jest juz chyba w Londynie i czeka na samolot
do Sevilli z wielka nadzieja, ze na lotnisku uda mu sie zobaczyc mecz Czechy vs Wlochy.
Czy sie nie boje wypuscic ptaszka z klatki? No boje,
oczywiscie, zlaszcza ze bedzie podrozowal w towarzystwie mojej, bardzo ladnej, kolezanki
(tylko). Tylko, ze tak sobie mysle, ze skoro mial na przestrzeni roku 7
miesiecy na ewentualne zdrady a z tego co widze, to nie wyglada (+ jest zbyt
leniwy:) Poza tym, wydaje mi sie, ze jak ktos chce to znajdzie miejsce i czas
nawet gdyby dziergal swetry w zamknietej komorce. Dlatego postanowila ze nie ma sensu panikowac,
a raczej liczyc na to, ze oceni moja tlerancje i wielkodusznosc (niedoczkanie:)
Tak wiec siedze sobie, taka slomiana wdowa w Polsce (spedzilam
standardowa nocke w pociagu), wlasnie skonczylam super miedzynarodowy
conference call (ktorego balam sie jak diabli, bo pelnilam funkce gdzies na
skrzyzowaniu prawnika i specjalisty od ubezpieczen na Slowacji) i zaraz znowu
bede zmuszac sie do pracy.
Prosze trzymac kciuki, coby mi ptak nie uciekl. Golebie
ponoc zawsze znajda droge do domu. No chlopie, radzilabym, inaczej serce
wydlubie, lyzka!
Tam, gdzie jestem 