Jezeli mam sie kontrolowac i nie pisac tego co mysle, to to nie ma sensu.
Takze koniec, albo przynajmniej przerwa, zbaczymy.

W srodowisku blogowym oczywiscie zostane, bo kocham Was bardzo i z przyjemnoscia bede odwiedziac i komentowac. Tylko z opowiesciami o wlasnym zyciu dam sobie spokoj.
Nie jest cukierkowe jakby je chcieli widziec niektorzy a ja nie bede sie silila na kabaret jestli mam wrazenie, ze dusza rozpadla mi sie na milion kawalkow.
Milego zycia i do przeczytania, gdzies… kiedys… 🙂

Zaczne troche wczesniej. Zanim byl Pan Boski byl ktos inny, w kim bylam absolutnie, totalnie zakochana. Taki czlowiek, ktorego chcialam calego z dobrodziejstwem inwentarza. Nie spalam, nie jadlam… no zakochana bylam od uszu po palce od nog.

Problem w tym, ze on mnie az tak bardzo nie chcial. Bardzo mnie lubil, byl dla mnie bardzo dobry, ale po prostu mnie nie kochal. Z tym sie nie da nic zrobic. Milosc albo jest albo jej nie ma. Nie ma winnych, tylko przegrani.

A poniewaz ja bylam zakochana i kochalam kazda komorka swojego mozgu i ciala i zmienilam dla niego… a wlasciwie dla siebie… zeby byc z nim, cale moje zycie… to bardzo ciezko przezylam konfontacje z faktem, ze nic sie nie zmieni, bo on mnie nie kocha i juz.

Potem przyszedl Pan Boski. Nie ma co opowiadac o naszych bojach czasem skrajnie ciezkiego kalibru. Pan Boski nie jest latwym czlowiekiem, ja tez nie i jest wiele "rzeczy" ktorych on nie chce lub nie moze mi dac. Jednak pomimo tych wojen, wyzywek itd… nigdy, nawet w najgorszych momentach, nie poddal w watpliwosc faktu, ze mnie kocha.

nie wiem jak Ty, ale ja polowe zycia nie robie czegos na co mam ochote, albo robie cos na co absolutnie ochoty nie mam, bo tak nalezy.

Ciagle zastanawiam sie nad tym co bedzie czula inna osoba, bo nie chce komus zrobic przykrosci, albo tylko dlatego, ze mam wrazenie, ze tak powinno byc, ze powinnam sie zachowac tak a nie inaczej. Bo co o mnie XX powie?
Bo HONOR, DUMA, STRACH nie pozwalaja mi zachowac sie inaczej.

Ile czasu udalo mi sie zmarnowac? Ile przyjemnosci moglabym sprawic samej sobie, grybym sie tak bardzo nie trzesla nad zasadami, ktore sama sobie wysrubowalam?

A gdybym nawet byla, to niby za co by sie mnie mialo sadzic? Chyba bym z jakims nie-Boskim musiala to dziecie wyprodukowac. A tu, jak na zlosc, nawet wierna jestem.

Przyznaje, od czasu do czasu przetoczy sie jakis zainteresowany moja niewiernoscia… ale jak sie zorientuje, ze moje wdzieki sprzedawane sa wylacznie w komplecie z marudzeniem, wymaganiami (a co?!:), przekonaniem, ze bede mu na uszach wisiala juz do smierci i koniecznoscia zakupu biblioteki na 2000 ksiazek, to zwykle taki zainteresowany rezygnuje szybciej a czasem pozniej, ale rezygnuje.

Ale tym sie aktualnie nie martwie, wazne zeby byl ruch w interesie:))

Dobra, dobra zartuje. Postanowilam miec dzisiaj dobry humor i tego bede sie trzymac.  Takze jeszcze raz: nie jestem w ciazy, nie ma co  zalowac, zazdroscic ani gratulowac.  Jak bede to oglosze urbi et orbi. Obiecuje.