Wracam. Stop.
Dzisiaj. Stop. ?!:( :)*!!. Stop. Agradabla

Bez obaw, chodzenie po bagnach wciąga, będę pisała.

Jestem po ostatnim egzaminie, nie mam zielonego pojęcia
czy zdałam, bo był pisemny, dowiem się tak za tydzień. W chwili obecnej się nim
nie przejmuję. Nie mam już wpływu na wynik. Jeżeli nie zdałam, to będę
miała problem. Ale aż za jakiś czas.

Dzisiaj jest THE DAY.
Ten, z powodu którego postanowiłam teleportować się na
drugi koniec Europy.
Pan Boski zdaje dzisiaj 3 część egzaminu CFA (Chartered Financial Analyst – żeby dostać
ten tytuł trzeba zdać drobny, 3 częściowy egzaminek). Przygotowanie
do jednej części zajmuje mu zwykle ok. 5
miesięcy. W tym czasie raczej nie zauważa czy jestem w domu czy nie, więc
na ostatnią wybrałam NIE i oto byłam w Sevilli.

A nawet jestem, autobus mam o 19:30, bilet zakupiony.
Pozostaje drobnostka: spakować się. To co za miesiąc mieliśmy odwozić wspólnie
z Panem Boskim będę musiała dzisiaj wepchnąć do jednego plecaka (nogą chyba) i
przekonać specjalistów od teleportacji, że plecak nie jest wcale tak ciężki jak
się wydaje. A urządzenia pomiarowe maja w przypadku mojego plecaka wyjątkowo niedokładne.

Chce posłać smsa Koleżance Czeszce, ale nie mam jak bo mi
się kredyt skończył.
W nocy odlatuję z przyjemnych +35 C do wiejącej chłodem
Pragi. A w poniedziałek do pracy, sic!

Wyjeżdżam dopiero jutro, wylatuję w niedzielę z Malagi,
niezwykle wczesnym rankiem. Za kilka godzin znowu będę musiała się uczyć, do
ostatniego już w Sevilli egzaminu, więc nie będzie czasu na myślenie. Dlatego teraz.

Jak się to zaczęło?
Ponad rok temu szłam na jakiś dziwny wykład dla
doktorantów i zobaczyłam ogłoszenie dotyczące możliwości wyjazdu na stypendium.
Ale musiałam lecieć. Parę dni później ciągle tam wisiało, więc zapytałam
się promotora „czy ja bym też mogła?”. Mogła, ale termin minął tydzień
wcześniej więc…poczeka na moje zgłoszenie i wszystkie dokumenty. Załatwiłam sprawę w ciągu jednego dnia.
Po jakimś miesiącu zdecydowali się, że pojadę.

Potem decydowałam się ja.
Że wyruszę na kilka miesięcy do Hiszpanii, przypomnieć sobie (w sensie raczej
od zera) język, a potem na stypendium.

Hiszpańskiego uczyłam się w Salamance, wtedy też zaczęłam
tu gryzmolić. Szkoła językowa była dobra, ale wszyscy moi współmieszkańcy tyle
lat młodsi niż ja, że czasem było trudno. Poznałam Bedruńkę, życie stało się trochę łatwiejsze:)

W styczniu zrezygnowałam z pracy i od tego czasu
pomieszkuję w Sevilli.
Nie za długo. Tym razem 4 miesiące. Ale tak wyszło. Są
sprawy ważne, są ważniejsze.

Nie nauczyłam się hiszpańskiego tak dobrze jak chciałam,
choć porozumiewam się skutecznie, o czym chyba świadczą oceny z egzaminów, ale
umówmy się to nie jest elitarna uczelnia. Ale też nie o elitarność tutaj chodziło.

Jest mi dobrze. Cały czas w Sevilli, było mi, tak po
prostu dobrze. Bez szalonej euforii, ale i bez smutków. Pozytywnie. Dobrze,
ciepło w sensie psychologicznym (bo na początku było mi zupełnie zimno:) Potem jak
doszła praca byłam zagoniona, ale trudno. Znalazł się czas na wszystko co
ważne.

Może ktoś z Was myśli, że przez te podróże zmarnowałam
rok. Może, niemniej jednak ja tego tak nie obieram. Mam 29 lat. Nie wiem czy/kiedy będę
sobie mogła jeszcze pozwolić na tego typu szaleństwo.

To był, a jeszcze chwilkę jest, naprawdę niezwykle
dobrze, spokojnie spędzony czas. Chciałabym móc zawsze żyć tak przyjemnie jak żyłam
tutaj. Bez luksusów. Z zimnem albo gorącem, z Wami, Misiem, Skypem i myślami o
Panu Boskim. Z portierką – Mercedes, która nie przestaje gadać, z sąsiadką –
Juaną, która dokarmia mnie tradycyjnymi zupami i z Reginą, która nauczyła mnie
malować wachlarze, a od miesiąca jest w
szpitalu z jakimiś pooperacyjnymi powikłaniami.

Sevilla pozostanie dla mnie takim małym spełnionym snem. A
że musiałam się obudzić wcześniej i w nieco drastyczny sposób. To chyba standard, prawda?

Może jeszcze kiedyś… może znowu….
¡Buenas noches y buena suerte!

aha… nie wiem dlaczego, ale chodzi za mną cały dzień ta shanta, to będzie chodzić i za Toba, jeśli ją znasz…

Opłyń ten świat
dookoła,
Nich Cię gwiazdy prowadzą przez noc.
Nad zatoką już cień, w kręgu chmur gaśnie dzień,
Pora nam już do domu, do domu wracamy już,
Pieśni powrotu to czas.

[Marek Siurawski]

Krótko:

– hiszpański mi nie powiedziały czy zdałam bo nie mogą
bez części pisemnej. Ale nie wyglądało, żebym miała nie zdać. Ten egzamin mam zdać
a nie zdać dobrze, nie mam reki do egzaminów językowych, bo jestem niedokładna.
Ale musze się pozytywnie nastawiać. Więc: wierze, ze go zdam.

– teorie rozwoju regionalnego – zdałam, na 9/10.
Siostra… wygrałaś zakład:)

Postaram sie napisać więcej wieczorem, albo jutro. W każdym razie został
AŻ lub tylko pisemny z hiszpańskiego. Ufff. Lecę na ostatnia lekcje na tym
uniwersytecie. Z hiszpańskiego oczywiście, na drugim końcu miasta… oczywiście:)

Stan spraw jest
następujący:
– z 3-go przedmiotu będę miała 8 lub 9/10, pan się
jeszcze zdecyduje, jedno i drugie OK (Profesor DZWONIŁ do mnie, żeby mi
powiedzieć, że mam zaliczony przedmiot i jak!)
– z 2 poprzednich
mam 9 – bajer, nie myślałam. Z jednego nie zasłużyłam, z drugiego aż za bardzo,
także kompromis.
– zamknęłam
rachunek w banku… co jest o tyle dziwne, że wydaje mi się, że nie potrącili
mi kasy za bilet lotniczy, który kupiłam z wykorzystaniem karty, no ale bić się
z nimi nie będę, że mam o 120 EUR za dużo
– P.B. dzwonił do
linii lotniczych, bilet ponoć zapłacony, rezerwacje wydrukowaną mam
– jutro 1,5
egzaminu, potem sobota pisemny hiszpański
– dokumenty
oddane w rektoracie do odebrania jutro z pieczątką
– teraz pracuje,
czy ktoś wie, czy jak ustawa mówi, że coś musi być podane w formie pisemnej to
oznacza również, że można podpisać w obecności notariusza i odesłać pocztą czy
tylko na miejscu? Myślę, że w obecności notariusza można, ale wole dmuchać na zimne.

Jak za jakąś
godzinę skończę pracę i prześpię się 1h to zacznę znowu męczyć te teorie
rozwoju regionalnego, sporo tego oj DUUUUŻŻŻŻOOOO. Byle do jutra, a potem do soboty.

W niedziele się
wyśpię.
Planuję usnąć już
w metrze. Pan Boski postara się o bagaże.