Dzisiaj zdjecia ”z trasy”, mysle, ze jechalismy z PN Abel Tasman w kierunku lodowca Franty Pepty. Nie ma to specjalnego znaczenia, bo w kazdej drodze bylo fajnie. 

A tu Tatus z Coreczka (w nieustajacym ruchu)

to zdjecie lubie, bo duzo sie na nim dzieje. Moglabym je podrasowac/dokolorowac w jakims programie graficznym, ale tak sobie mysle, skoro nie twierdze, ze zdjecia sa profesjonalne to moga byc po prostu przyjemne 🙂 Ale moze kiedys zmienie zdanie i wszystkie nagle nabiora barw 🙂

Zblizamy sie w kierunku gor

gdybysmy staneli w kazdym miejscu gdzie bylo ladnie pradopodobnie wlasnie bysmy dojezdzali do polowy trasy

Probowalismy jesc egzotyczne owoce – na zdjeciu widac tangelo czytaj: nieudana mandarynka. Po kilku probach doszlismy do wniosku, ze jesli jakis owoc nie zdobyl Europy to pewnie byla jakas przyczyna. Zaden nie powalil nas smakiem.

Las deszczowy to taki zwykly las tylko 100 razy bardziej. Nie ma mowy zeby WEJSC i pospacerowac. Trzeba by bylo WYCIAC sobie droge i na wycietym kawalku pospacerowac

do obejrzenia 🙂

Wrocmy sie na chwile na Nowa Zelandie. Tym razem odwiedzimy chyba najladniejszy park narodowy z tych, ktore widzielismy – Abel Tasman.

Dzien byl bardzo intensywny. Na poczatku plynelismy taksowka wodna, potem 8 km szlismy przez las deszczowy a potem taksowka odebrala nas prosto z przepieknej plazy i przywiozla na miejsce z ktorego odplynelismy. Ale… tam juz nie bylo wody, wiec przyjechal po nas traktor.

Zacznijmy od tej plazy:

I jeszcze raz, Ksiezniczka we wlasnej osobie:

Ale zacznijmy od poczatku. Wsiedlismy na lodke…

 

Dostalismy kapoki:

i wio, po drodze zobaczylismy skale, ktora ponoc grala we Wladcy Pierscieni:

tak wygladala droga przez las:

po drodze zlazlam na plaze a potem wlazlam… niby 15 minut w kazda strone, ale ciezkie 15 minut:

A pod nami rybka:

Sami sobie zdjecie i tak to wyglada… Mloda chwile pozniej usnela Boskiemu na rekach

a z plazy odebral nas traktorek. Nas i kajaki

Pare zdjec z przyjemnego przystanku ”na widoczki”

proba rownowagi;

ja stoje i nic mnie nie trzyma!

Mloda widziala przed soba taki wlasnie widoczek:

Juz dawno nie bylo zdjec. Warto to naprawic 🙂

Ona i ja:

Mloda:

Gosia i Tata:

Roslinka mnie strasznie fascynowala, przyszla fala i uj… buty byly tak troszke mokre:

i znowu Gosia – no ja ja po prostu kocham :))

Kamienie:

Gosia i mama:

I na koniec w komplecie:

Prom zamowilismy przez internet jeszcze przed wyjazdem. Godzine przed terminem wyplyniecia stanelismy dokladnie wyznaczonym miejscu na wyznaczonym parkingu w porcie. Wszystko bylo sprawnie, szczegolowo zorganiozowane. Auta zostawilismy na dolnym pokladzie a towarzystwo zostalo wezwane do organizowania sobie zajec w podgrupach na wyzszych pokladach. Gosia polowe podrozy ogladala bajki w kinie dzieciecym (bedzie widac na zdjeciu), ja przegadalam z Kanadyjka, ktora wlasnie plynela do nowego domu ze swoim poznanym przez internet mezem – pilotem – Nowozelandczykiem. Boski stal na gornym pokladzie i robil zdjecia. Jest autorem wiekszosci zdjec z tego wpisu.

 

Wellintgon jest stolica Nowej Zelandii i 3 co do wielkosci miastem na wyspach. Bylo sympatycznie. Nie moge powiedziec, zeby specjanie mnie powalilo, ale w koncu nie pojechalismy na Nowa Zelandie, zeby ogladac miasta 🙂

Odwiedzilismy miedzy innymi tamtejsze muzeum narodowe – nazywa sie Te Papa Tongarewa – Nasza Ziemia Nowa Zelandia i jest boskie. Wejscie jest za darmo a w srodku swietnie zorganizowane interaktywne muzeum, ktore z pewnoscia zainteresuje wszystkich. Nawet mloda byla zachwycona – na przyklad ogladajac krotki filmik w rozmiarze 3D

Mloda na seansie filmowym:

Jeszcze jedno potwierdzenie jaka czysta jest woda. Ten pan, ktorego widac na zdjeciu wskauje do wody w porcie – w srodku miasta. Pare kilometrow od tego miejsca staly kontenerowce. Tak wiec – nie, nie musi byc brudno, nawet jesli port pelni funkcje inne niz rekraacyjne.

Na miejscu pani na zdjeciu umarla bym ze strachu juz siedzac z nogami dyndajacymi nad woda (boje sie wysokosci). Nie mam pojecia co i dlaczego robila z tym dzieckiem …

Przed wejsciem do biblioteki – bardzo mi sie te palmy spodobaly 🙂

W Wellington w 2 miejscach trafilismy na tablice upamietniajace historie polskich dzieci, ktore po tysiacach kilometrow wedrowki przez Azje dotarly do Nowej Zelandii, zeby tam trzetrwac koniec wojny. Po tym jak sie okazalo, ze wladze w powojennej Polsce zaczeli sprawowac komunisci dzieciom zaproponowano pozostanie na Nowej Zelandii. 

dsad

Ostatnich kilka zdjec z wyspy polnocnej. Powiedziec, ze rzezba terenu byla urozmaicona, to malo 🙂

wytrzymalam! ani jednego zdjecia Gosi – znowu 🙂

Calej rzeki nie widzielismy, ale udalo sie nam zobaczyc piekny wodospad z krysztalowo czysta woda. Co do wody, to innej niz czysta nie prowadza na Nowej Zelandii. Beda jeszcze zdjecia rzeki o glebokosci 3m na ktorej dnie widac kazdy kamyczek.

O przyrode, jej odrebnosc i piekno sie po prostu dba. Przekonalismy sie o tym sekunde po przylocie do Nowej Zelandii kiedy pani celnik poszla wyczyscic malutka grudke ziemi, ktora mialam na gorskich butach, zeby przypadkiem jakies nasionko nie wkroczylo na teren Nowej Zelandii. 

Przechodzac do zdjec. Bedzie rzeka oczywiscie, ale nie umialam sie powstrzymac wiec na po czatku i na koncu beda najladniejsze (moim zdaniem:) zdjecia, ktore udalo mi sie zrobic tego dnia o nieco odmiennej tematyce.

Calmiriel pytala sie czym i jak podrozowalismy w Nowej Zelandii. Trza odpowiedziec. Dzisiaj podaruje sobie pseudoartystyczne zdjecia. Przygotujcie sie na porzadna dawke naszego milacka.

Jezdzilismy campervanem typu VW transporter – takim malym, bo te wieksze zwykle przewiduja 2 osobowa grupe podrozujacych a nas bylo 3 w tym jeden malutki. Co prawda w transporterze dzidziusie siedza dalleko z tylu (co zobaczysz na zdjeciach) ale jednak bezpiecznie w foteliku (strasznym:), takze dla nas bomba.

Pasy zapiete? Zaczynamy!

Oto nasze auto:

No dobra, to drugie w kolejce jest nasze 🙂

A tutaj widac jak auto wyglada w srodku jak sie rozlozy fotele i przygotowywuje do spania:

Auto i Boski 🙂 Tyl auta sie nie zmiescil, bo zdjecie robilam teleobiektywem i bylam za blisko

Na noc zatrzymywalismy sie w miasteczkach wakacyjnych, rozkladalismy dach i bylo fajnie. Na zdjeciu nasze auto i wolny elektorn

Karmienie dzikich zwierzat:

Wjezdzamy na prom miedzy wyspami:

kolejne miasteczko wakacyjne, mamusia odpoczywa w ustronnym miejscu…

Pani Mlodsza tez miala sposoby na optymalizacje naszej niewielkiem przestrzeni do mieszkania:

W tle widac czesc socjalna miasteczka. W tym budynku miescila sie kuchnia, lazienki, pralnia. W kazym miasteczku wakacyjnym troche inaczej, ale jednak podobnie:

Na zalaczonym obrazku widac, ze przestrzen w aucie nie byla rozwiazana idealnie (bo do dziecka byly lata swietlne), ale nasze nie protestowalo 🙂

🙂