Do leczenia mam prawie wylacznie te zeby, ktore wyleczyl np. 2 lata temu moj dentysta. Ja wiem, ze plomby czasem trzeba wymienic. Ale to jakby nie ten przypadek. Pani dentystka z trudem ukrywala zdziwienie, ze mam zeby chore POD plombami, ale przeciez nie bedzie glosno ktytykowala kolegi po fachu.

Tyle, ze ja sie boje dosyc irracionalnie.
Boje sie 2 rzeczy:
1. boje sie zadzwonic i umowic na wizyte. Ten strach jest absolutnie paralizujacy i dlatego nie chodze regularnie (w PL dzwonia Siostra i byl spokoj)
2. panicznie boje sie, ze lekarz popatrzy do czelusci i powie: tego zeba nalezy wyprowadzic!

Czego sie nie obawiam to: leczenie, wiercenie, dziubanie itd. Oczywiscie nie jest to nic przyjemnego. Powiem nawet ten dzwiek jest koszmarny, ale ja mam jakos tak mniej unerwione zeby, wiec bol choc okropny jest glownie nieprzyjemny a nie powalajacy.

Dzisiaj ide. Wyjatkowo mam nadzieje, ze dzien pracy przedluzy sie o jakies 20 dni, poniewaz musze uciec o 17. Ide i boje sie jaki bedzie wyrok (bo juz zadzwonila, wiec te czesc mam z glowy).

Problem z moimi zebami polega na tym, ze ja ich nie czuje za bardzo, wiec jak juz widze, ze cos jest nie tak, to pod tym cos zwykle znajduje sie sala balowa. A teraz cos tam widzie 😦 Nie czuje nic, ale czy to im/im daje szanse na przezycie?
Plan na dzisiejszy dzien mam krotki, bede sie bala bardzo. I modlila sie o to, aby pomimo iz firma robi rowniez implanty nie przekonywali mnie, ze mnie wyimplantuja cala, bo ja lubie moje male prywatne zebole. Umieram. auuuuuu

1. jak czytam blogi emigracyjne to zazwyczaj czytam o roznych smutkach piskach zycia na emigracji. U mnie sa smutki piski, ale zazwyczaj z emigracja nie maja nic wspolnego
2. jeszcze gorsze jest to, ze samej siebie w zasadzie nie widze w kategoriach emigrantki. Moze jest to spowodowane bliskoscia geograficzna lub logistyczna krajow w ktorych pomieszkuje, poniewaz, nie czuje sie jakbym mieszkala za granica
3. dobrze, czuje sie jakbym mieszkala w innym kraju, bo nieustannie musze tlumaczyc, ze nie jestem ortodoksyjna katoliczka i nie kocham Kaczek i innych Gietrychow, ALE gdybym sie na przyklad przeprowadzila ze Slaska do Szczecina to tez by mi nikt nie chcial wierzyc, ze Slask jest the best, wiec bilans wychodzi na zero
4. jesli bywam dyskryminowana, to zwykle ze wzgledu na ograniczenie umyslowe rozmowcy lub wlasne a nie narodowosc taka czy owaka (nie zeby Czesi byli otwarci na przybyszow, nie sa. Ale co mnie to obchodzi?)
5. nie przezywam mek tantala. Chce jechac do Polski, jade. Jak zapragne powrocic na stale to powroce. W czym problem?
6. nie zajmuje sie drobiazgowym porownywaniem autochtonow z Polakami. Choc widze oczywiscie, ze Slowianie to z nich "jak z koziej dupy traba" itd itd. Ale nawet w moim bloku w Bytomiu wszyscy sa rozni, melting pot?
7. nawet kraj zmienilam przez przypadek (kto normalny emigruje do Czesi?)
No nie nadaje sie i juz.

Chcialam sie zapytac… czy ja (ja- blog) sie kwalifikuje jako blog emigracyjny???
Odbija mi. Ide swiecic polskimi galami (tak w okolicach poniedzialku chcialabym zgasic swiatla w oczach i zaczac pracowac "kreatywnie":)

Wczoraj swietowalysmy urodziny AW, gdzie dowiedzialam sie, ze malo jem. JA MALO JEM?! Moge dostarczyc oswiadczenia na pismie, ile jem. Na poczatek proponuje oswiadczenia, Siostry, jej Meza i Pana Boskiego. Owszem bywaja dni w ktore malo jem. Generalnie jem DUZO. Malo jem jak mi nie smakuje (nie jem wcale, konkretniej), albo jestem "w gosciach" (+ nie jestem w gosciach u Siostry) i nie wypada mi zjesc CALEJ masy wybranego produktu. Bo ja bym zjadla i uszy by sie mi trzesly, ale troche nie wypada, wiec sie ograniczam. To tyle w kwestiach formalnych.

Wczoraj dotarla pierwsza z 52 czesci Gwiazdkowego prezentu Pana Boskiego –> POLITYKA! W srode ta niedzielna. Moze dla Ciebie, co masz kiosk pod nosem, to nic, ja uwazam, ze bajer. Probowalam przeczytac cala w wannie wczoraj wieczorem, ale zostalam wyciagnieta za uszy (no, bylo pozno dosyc) i troche zostalo mi na dni inne. Kolejny powod do radosci.

W ubiegla srode bylo mi tak zle, ze lezalam w pokoju z zamknietymi zaluzjami w absolytnej ciszy. Bolal mnie kazdy dzwiek i ruch w mojej okolicy. Potem bylo juz tylko lepiej. I bardzo slusznie, bo Pan Boski mial juz wczesniej umowione wizyty: w srode – kolegi srodowego, w czwartek – spali u nas Boscy Starsi, w piatek i sobote – 4 kolegow Pana Boskiego. Przezylam. Wszyscy przezyli i ponoc byli zadowoleni.

Mialam duzo czasu na czytanie, przemyslenia, seriale. Nie wiem jak ja bede teraz zyla bez "Doktora z alpejskiej wioski" oraz "Kocham klopoty" . Stracilam sens:)

Jedynym bardziej intelektualnym sukcesem jest przeczytanie a czesciowo przejrzenie tylko bardzo naukowej ksiazki o wykorzystaniu map mysli w geografii. Na wieksze wysilki jestem zbyt leniwa.

W pracy podczas mojej nieobecnosci popsulo sie wszystko co moglo sie popsuc a nawet wiecej. Bylam zaskoczona jakie nasze IT ma mozliwosci pod wzgledem bledow w programowaniu. Dlatego najblizsze dni bede sie zajmowala naprawianiem szkod oraz swieceniem oczyma. To lubie 😦
Na szczescie troche odpoczelam i na mysl o pracy nie dostaje wysypki i skretu kiszek jak w zeszlym tygodniu (no dobra skret kiszek byl czesciowo objawem choroby, nie tylko stresu), ale lagodnie sie usmiecham ("jest taka w cierpieniu granica za ktora sie usmiech pogodny zaczyna")

Mniej wiecej w poniedzialek w nocy (w nocy, bo Pan Boski chrapal, wiec mialam duzo czasu na myslenie, bo moglam odespac w ciagu dnia), uswiadomilam sobie, ze boje sie czasu, kiedy nie bede z tego czy owego powodu pracowac. Boje sie, ze nie zdobede sie na cierpliwosc jakiej wymaga napisanie doktoratu. To bylo zdumiewajace odkrycie. Ale przynajmniej wiem na czym stoje i wiem z czym moge walczyc. Bo ja sie na te cierpliwosc zdobede!!!

W kazdym razie, jestem juz w stanie przydatnosci do spozycia. Z zapalem rzucam sie na poczte firmowa zeby przeczytac 156 maili (nie liczac spamow i raportow), ktore mam do przejrzenia, zanim zaczne pracowac nad 3 zasadniczymi problemami, ktore musze rozwiazac dzisiaj do 17:30.

Szefik nadal nie odbiera. A mnie wstyd…