Snilo mi sie, ze maly krokodyl uznaje za swoja mame pierwsze zwierzatko ktore zobaczy po urodzeniu. Traf chcial, ze jeden krokodylek po otwarciu oczu zobaczyl doroslego, bardzo malego zlowika. Ja sie akurat napatoczylam i zostalam powierzona pilnowaniem tych dwoch zwierzatkow wsadzonych do jutowej torby. W tym samym czasie moja pani ginekolog powiedziala, ze musze natychmiast zaczac jesc duzo potasu, bo to jest powod dla ktorego mi wypadaja wlosy. Duzo potasu i jeszcze wiecej odpoczynku. Na temat tego odpoczynku dzwonila do Boskiego, ale ja poslal ma drzewo. W kazdym razie ja lazilam z tym niewygodnym, ruszajacym sie worem, w ktorym najwyrazniej rosl krokodylek i zlow, bo byl coraz ciezszyi szukalam potasu.

Jak worek juz mnie bardzo kopal zorienowalam sie, ze to nie sen tylko Zu, ktora przytulam caly czas okreca sie wokol wlasnej osi szukajac wygodniej pozycji.

Stalo sie, od jakiegos tygodnia jestem certyfikowanym coachem (zgodnie z wymaganiami International Coach Federation). Ciagle sie ucze, nadal jestem niecierpliwa i mam wrazenie, ze jak nie zbawie swiata w ciagu 3 tygodni to powinni mnie ukamieniowac. Ciagle zapominam, ze zmiana trwa a klient potrzebuje czasu zeby wszystko sobie poukladal w glowie. Jestem bardzo ciekawa co przyniesie zycie. Juz sie ciesze!

Boski wzial dzisiaj dzieci na hustawki do parku. W pewnym momencie do Gosi podbiegla dziewczynka w podobným wieku i po angielsku zapytala czy Gosia mowi po arabsku (w dzielnicy w ktorej jest park jest bardzo duzo ludzi z Bangladeszu). Na co Gosia, pewnie chcac sie pochwalic, odpowiedziala po angielsku, ze po arabsku co prawda nie mowi, zna za to polski i czeski. A to super odpowiedziala dziewczynka, bo ja tez znam polski. I polecialy sie razem bawic.

Takie rzeczy to tylko w Londynie….

Zu o malo co nie umarla z glodu o 4:30 rano. Wiercila sie. Naciagala dziwnie krotka pizamke, ktora Gosia dostala na 5 piate urodziny a potem definitywnie wykopala mamusie do kuchni po “am am”. Po zjedzeniu solidnej porcji hippa z miesem usnela w swojej ulubionej pozycji: oparta czolem o moje czolo z reszta pyszczka umieszczona gdzies na wysokosci mojego oczodolu. Ja nie usnelam.

Mialam za to  czas skupic sie na moich ostatnio ulubionych rozwazaniach pod tytulem: “przeciez ja nic nie potrafie”. Jako osoba swiadoma zdaje sobie sprawe, ze to nie jest zupelnie tak, ze nic nie wiem. Wrecz przeciwnie, mam w glowie jakas kosmicznie duza baze danych na tematy roznie, szkoda, ze glownie bezuzyteczne. 

Mieszkam sobie w tym Londynie i zajmuje sie tuleniem, gotowaniem, robieniem zadan domowych i przemieszczaniem na piechote na szalone odleglosci a za woda swiat (czytaj znajomi) rozwijaja sie dynamicznie. Wszyscy maja jakies konkretne umiejetnosci. A jesli jeszcze konkretnie nie maja, to sa na dobrej drodze, a ja tu sobie wymyslam jak uczesze Gosie na “Dzien szalonych wlosow”. Zaraz ktos sie odezwie, ze tez by chcial miec czas zajmowac sie dyrdymalami i ze mi zazdrosci a ja tu medze. Tylko, ze to nie jest takie proste. Wcale nie mowie, ze nie widze pozytywnych aspektow mojego zycia. Co tu duzo gadac sama sobie zazdroszcze jak przytulam sie do slicznego malego cialka Zu w koszulce z rybka, kladac sie spac na poludniowa drzemke. Uwielniam gilgotac Gosie po boczkach tak, ze ledwo co sie nie posika. Tylko ja zawsze chcialam byc w jakiejs dziedzinie mistrzuniem a mam wrazenie, ze czas ucieka a ja nie moge pochwalic sie zbyt wieloma osiagnieciami. Oczywiscie jestem dumna! sunac wozem z Zu na pokladzie z przesliczna, paplajaca Gosia w szkolnym mundurku po boku. Jestem dumna, ze jednak sie udalo, ze mam 2 (DWIE!!! tak jak chcialam) przesliczne corki. Choc chodzi mi tez po glowie, ze to takie dziwne, ze to niby ja jestem MATKA?! czy aby nie jestem za mloda? zbyt glupia? Bo jakos tak w swojej glowie nigdy nie przestalam byc dzieckiem i nawet tak jakos kawy czy alkoholu nigdy nie nauczylam sie pic, bo to chyba jeszcze nie dla mnie. Jestem dumna, ale bycie matka to tylko czesc moich ambicji. A reszta?

Tak wiec jestem sobie i chcilabym zeby porwal mnie wir zajec. Jakas czesc mnie ciagle ma nadzieje, ze ktos mnie w tym kacie znajdzie i odwiezie na bialym koniu zebym mogla zaczac zbawiac swiat. Ta bardziej racjonalna ja przypomina: rusz dupe, to twoje zycie tak sie staraj i moze na starosc naucz sie czegos solidnego. Czas ucieka, juz 7:20 (u was 8:20) i tak sie porannie bujam.

Zastanawialam sie ostatnio nad fenomenem zdjec do dowodu osobistego. Czlowiek ma sie na nich nie usmiechac i wygladac “neutralnie”, w efekcie, jak juz mnie ten fotograf nastawi zwykle wygladam jak eskimos. Swiecie dziw sie normalnie nie wygladam jak eskimos, co wiedzie do konkluzji, ze robienie mi takiego zdjecia nie pomoga jednak w mojej identyfikacji. Co wiecej chyba nie mam znajomego/znajomej ktorzy by na tak zrobionym “neutralnej” fotografii wygladali podobnie do siebie, nie marzac juz o tym, zeby wygadali chociaz troche ladnie. I w tym momencie powraca do glowy pytanie: w jakim celu wszyscy stadnie mamy miec w dowodach osobistych szpatne zdjecia, ktore zwykle nie sa do nas specjalnie podobne? Skoro pan moze miec zdjecie z broda a pani z grzywka to dlaczego ja nie moge miec z delikatnym usmiechem? nie mowiac juz o retuszu. Moze wlasnie retusz powinien byc zakazany? Ot problemy pierwszego swiata 🙂 Dobranoc!